Rikku en Pupi in Lake Mistake

Hesburger

Hesburger is de lokale Quick hier. Het is geen Mc Donalds, maar dat verschil kan me gestolen worden. Hesburger of de hebsburger zoals het hier ook wordt genoemd. Treffend toch?! Hebsburger. Heb je ´m?

Ik heb altijd al willen werken in een hamburgertent. Infiltratiewerk als het ware. In het hol van de consumptiemaatschappij. In die zin is dit ´a dream come true´.

Was het maar waar. Ik klaag niet, dat niet, het is een welgekomen bron van financiën en iets om handen. Arbeit macht Frei.

Hoewel, financieel, ... ik verdien omgerekend zo´n 4,5 euro per uur. Na belastingsaftrek dus. En die is voor mij 38 % omdat ik een buitenlander ben. Hallo EU?

En ik werk gemiddeld zo´n 3 keer per week. Genoeg om van rond te komen. Eten en sigaretten en af en toe een pintje. Wat heb je meer nodig?

Alles in de Hesburger is in ´t fins. En dat lukt wel voor mij. Het maken van de burgers is een andere kwestie. Op zich zijn de verschillen tussen de burers op het menu niet zo groot. Maar ze zijn wel belangrijk. Het is de snelheid die het werken in de keuken moeilijk maakt. En alle andere dingen waar je ondertussen rekening mee moet houden en op moet letten.

In principe verschijnt er op een computerscherm welke burgers worden gevraagd aan de kassa en hoeveel. En dan kan je aan de slag. Maar je moet ook een zeker inschattingsvermogen aan de dag leggen en een beetje voorzien van welke hamburgers je er best een paar extra maakt. Daarvoor heb je volgens mij een soort van telepathie nodig die ik nog altijd niet bemeester, maar allé, ca va.

En dan zijn er de speciallekes. De meest speciale vind ik wel een kaashamburger zonder kaas. Vraag dan gewoon een normale standaard hamburger, zou je dan denken, want dat is waar het op neerkomt; een kaashamburger zonder kaas is eigenlijk een gewone hamburger. Maar klanten bestellen dat omdat ze een of andere reductiebon hebben voor een kaashamburger en die kan je niet gebruiken voor een gewone hamburger. Hamburger-semantiek van een hogere orde als je het mij vraagt.

Verder moet je tegelijkertijd ervoor zorgen dat alle ingrediënten er zijn, dat de keet een beetje proper blijft - dus ook het kuisen van de dampkap en de friteuse enzovoort -, je moet de vulnisbakken buitenzetten, de computer updaten, afwassen, de hamburgers inpakken in het papier met de juiste kleur, de koelkast en de vriezer bijvullen, soms frieten bakken en vooral kalm blijven. En dan vergeet ik nog een boel dingen.

Van 12 tot 6 werken (meestal mijn shift) betekent ook echt van 12 tot 6. Non-stop. Behalve om te eten. Dat doe je, ineengedoken op een stoeltje of in een hoekje van de keuken. Liefst uit het zicht van de klanten. Vandaar: ineengedoken. Meestal heb je wel een kwartiertje de tijd om te eten.

Je zou denken dat ik na al die hamburgers, nooit nog een hamburger zou willen eten. Maar volgens mij doen ze iets in die dingen, want dikwijls eet ik ze toch. Wegens tijdsgebrek, maar ook omdat ik dan eindelijk eens kan experimenteren. Ik maak dan meestal een specialleke.

Denk trouwens maar niet dat dat gratis is. Ik betaal wel maar de helft van de prijs, maar toch. Als ik Cola of Fanta wil zuipen, betaal ik ook. In het Geels zeggen ze dan: "Grellig, zönne".

Alles moet trouwens volgens de regeltjes. Dat is mooi, maar soms denk je dan echt wel "what the fuck, wie merkt nu het verschil tussen 1 of 2 stukken tomaat of tussen rode en witte mayonaise of wie merkt er überhaupt op dat ik mijn handen al in geen 3 uur meer heb gewassen wegens tijdsgebrek?". Hamburgers werken sowieso als een placebo.

Nog één van die regeltjes is: op een Tulinen Kerroshampurilainen (een pikante dubbele hamburger) doe je maar één geutje Tabasco. Noemen ze dat pikant? Mijn stront is godverdomme pikanter, zelfs zonder salmonella. En stront smaakt normaal gezien zout...

Die hele fucking burger verschilt dus van de gewone Kerroshampurilainen vanwege dat ene druppeltje Tabasco. ik zou zeggen "gooi er dan toch meteen een ons jalapenopepers tegenaan en een likje harissa". Maar nee, en zoals ik al zei: hamburgers werken toch volgens het placebo-pricipe; als je iemand dus een burger geeft die pikant in zijn naam draagt, ja dan is die burger toch pikant! Wat zullen we nu krijgen?!

Nu weet ik dus, heb aan den lijve ondervonden, wat het begrip ´hamburgerjob´inhoudt. Je wordt kut betaald voor hard werk op onregelmatige tijdstippen en dagen, je stinkt na gedane arbeid uren in de wind naar hamburgers, je eet nog eens van die troep ook, en het staat evengoed allemaal niet op je Curriculum Vitae.

Maar op die van mij wel hoor. Ik ben er ergens trots op. In de zin van "I´ve been trough hesburger man, yu can´t do me shit".

Ik ben trouwens sowieso getekend voor het leven: mijn handen en armen zitten vol kleine kratertjes; brandwonden van heet opspattend vet.

Eén van de meest beschamende , maar ook wel hilarische momenten hier in de Hesbuger was wel toen ik Annika heb ondergespoten.

We gebruiken hier van die mayonaisepistolen. Super-onhandig, maar regels zijn regels en Arbeit macht Frei.

Op een gegeven moment blokkeerde één van die dingen, dus ging ik naar Annika toe om hulp te vragen. En net op het moment dat ze zich naar mij toedraait - ik sta daar met mijn pistool achteloos in de hand, maar naar haar toe gericht blijkbaar - spuit er een straal mayonaise helemaal over haar heen en tegen de muur en het plafond. En dan nog eens, net toen ze bekomen was van de eerste shock.

Ik ben gewoonweg naar de toiletten moeten vluchten omdat ik een slappe lach voelde opkomen, die mijn carrière hier had kunnen ruineren. Gelukkig kon zij er ook nog mee lachen.

En dat is eigenlijk de samenvatting van mijn hele Ham/Hesburgerjob: ik kan er wel mee lachen.

Boeken

Ook weer wegens plaatsgebrek had ik maar 2 boeken meegenomen. Paul auster, ´Oefeningen in Waarheid´ en ´De Waanzinnige 14de Eeuw´ van Barbara Tuchman.

Paul Auster was een goeie opener. Het was warm hier de eerste 2 en een halve week en dan achterovergelegen een boekje kunnen lezen ... is er iets verukkelijkers? Dankjulliewel, Stijn en Virginie, voor Auster. Die moet ik nu helemaal lezen.

´De Waanzinnige 14de Eeuw´ is het beste boek dat ik de afgelopen jaren heb gelezen. Merci Guy. Echt spek naar mijn bek. Het grappige is dat ik dat boek al wel honderd keer in mijn handen had gehad en gemonsterd, zoals ik met alle boeken doe. Mijn moeder heeft dat boek namelijk in haar bibliotheek zitten. Ik heb verschillende keren overwogen eraan te beginnen, maar ... maar. Maar waarom toch niet? Nu weet ik wel zeker: mijn moeder heeft een goede literaire smaak.

En dan volgde de ´manque´. Geen boeken meer, in de bib alleen engelse boeken en kut. Maar Johanna had een boekje gekocht als een verrassing voor mij. Het derde boek dus dat ik cadeau kreeg en las. Het betrof ´Het Belgische Labyrinth´ van Geert van Istendael.

Van Istendael is zo´n schizofreen schrijver. Heerlijk.

Dat moet ook wel als je over België schrijft. Je schrijft per slot van rekening toch altijd als nederlandstalige of franstalige belg. Hij is tegelijk zo genuanceerd, en daarin ligt hem het schizofrene. De werkelijkheid is toch altijd veel dingen tegelijk en naast elkaar? En zeker de Belgische werkelijkheid.

Om in de belgische sfeer te blijven, dan maar een boek gekocht over fascisme: ´The Anatomy of Fascism´ van Robert O. Paxton. Het probeert fascisme te verklaren vanuit zijn evolutie en acties doorheen de analyse en beschouwing van de vorming van fascistische bewegingen, het innestelen van die bewegingen, de machtsovername, de uitoefening van de macht en de lange termijn: radicalizering of vervlakking.

Rex wordt daarin geduid als de enige echte fascistische beweging in België. Daarin volg ik hem niet helemaal. Wie was Staf de Clerqc dan? Een lul ja, maar toch één met op en top fascistische ballen als je het mij vraagt. En hij heeft het verder - en ik boom nu even door over belgië - steeds weer over de ´ethnic and linguistic divisions in Belgium´. Linguistische verdeeldheid dat is juist. maar ethnische geschillen?

Hij situeert vervolgens het Verdinaso in Nederland. Volgens mij kunnen de Hollanders zo´n belachelijk absurd klinkende afkorting niet eens bedenken. Maar ja.

Paxton haalt ook het Vlaams Blok aan in zijn boek: ´The Vlaams Blok became the most blatantly xenophobic (if not overtly racist) among the major radical right-wing populist parties in Western Europe and attained a level of visciousness that surpassed even that of the (French) Front National". Eat your heart out, Jean-Marie le Pen!!!

Trouwens, voor de rastamannen onder ons, nog een weetje, als je het wil weten. De leiders van fascistische knokploegen, die op bepaalde momenten in de opkomst van het fascisme in Italië, heelder regio´s controleerden - ook wel de ´squadristi´genoemd - gaven zichzelf de titel Ras, naar het Ethiopische woord voor prins of machthebber. het kan verkeren...

Op het moment ben ik bezig in Bill Bryson, ´A Short History of nearly everything´, een populariserend werk over vooral natuurwetenschappen. Het leukste weetje tot nu toe uit dat boek is dat de aarde aan de evenaar ongeveer 1600 kilometer per uur ronddraait, In Parijs een 1000-tal en in Brussel 666 kilometer per uur. Maar aan de polen staat de aarde (en als je op de polen staat jijzelf ook) stil.

Zou het kunnen dat het hoofd van zuiderse volken - cliché cliché, ik weet het - daarom sneller op hol slaat? Ze draaien immers al zo snel rond. En dit in tegenstelling tot Noordse volken die wat koeler zijn. En wiers hoofd bijna stil staat?

Fins (Suomea)

Toen ik hier een paar jaar geleden enkele weken verbleef, werd me op een wel heel duidelijke manier diets gemaakt dat ik nog niet zo goed fins sprak. Eetu zei namelijk plots: "Rikku on niin kuin vauva, hän ei osa vielä puhua hyvin" ( Rikku is zoals een baby, hij kan nog niet goed spreken). Schattig, dat wel. Ik vond het in ieder geval een schitterende opmerking voor een driejarige.

Ik zal jullie dan nu een beetje fins leren, kwestie van te communiceren als grote mensen onder elkaar.

Minä olen Rikku. Olen 29- vuotia vanha. Asun Brysselissä. Olen nyt Vikajärvellä, Suomessa. Minun rakas on Pupi. Hän on kotoisin Vikajärveltä. Hänen vanhemmat ovat Jorma ja Kylliki.

Tot hier kunnen jullie wel volgen denk ik.

Ik ben Rikku. ik ben 29 jaar oud. Ik woon in Brussel. Ik ben nu in Vikajärvi, in Finland. Mijn liefje is Pupi. Zij is afkomstig van Vikajärvi. Haar ouders zijn Jorma en Kylliki.

Er is een theorie die stelt dat Europa ooit lang geleden van Rusland over Scandinavië tot over de Rijn en tot aan de Alpen bewoond werd door volkeren die een finoegrische taal spraken. Wat zeker is, is dat dat het geval was in het huidige rusland en Scandinavië. Na die periode kwamen de Ariërs en de Slaven en andere volkeren over Europa gewalst. En de sovjet-politiek van russificatie, die in dezelfde geest van Verlichting als de franse revolutionairen, met zijn voor- en nadelen, van boven af werd opgelegd en doorgevoerd heeft de laatste restanten van de finoegrische talen in Rusland zogoed als uitgewist.

Maar nu nog vind je in Rusland kleine eilandjes van finoegrische talen, bijvoorbeeld de autonome republiek Mari-El in het zuiden van Rusland, tegen Kazachstan aan. Er is natuurlijk ook nog het Hongaars en het Ests. Maar daar blijft het bij.

Er is natuurlijk studie verricht naar de oorsprong van het fins en naar de verwantschap met andere talen. Er zijn theorieën over verwantschap met het Turks. En er zijn er ook die beweren dat Jappen en Finnen, naast karaoke, ook overeenkomsten hebben in hun taal.

Maar het is noodgedwongen onderzoek achteraf. Er is weinig geschreven Fins bewaard gebleven. Waarschijnlijk hadden finssprekende mensen al wel eens iets opgeschreven, maar toen Agricola in 1548 de Bijbel naar het fins vertaalde hadden de finnen hun eerste in de landstaal geschreven document van enigerlei waarde. Hoewel, enigerlei, de Bijbel dat kan wel tellen natuurlijk.

Tegelijk was het ook een eerste standaardizering van het fins, dat in die tijd evenveel vormen kende als het West-vlaams vandaag.

Ook in Zweden ( Osthrobotnia) wordt er fins gesproken. Dat zijn dan vooral afstammelingen van finse emigranten. Nu nog worden finnen in Zweden trouwens beschouwd als ruige, onbehouwen figuren, met een vreemd taaltje, gewelddadig, alcoholisch, vulgair en uitschot. En dat vermengd met de typische dédain van de vroegere overheerser voor de overheerste.

Sinds kort worden die taalminderheden in Zweden beschermd. In Finland gebeurt trouwens hetzelfde voor het zweeds. In Finland spreekt een 6 % zweeds, het is een beetje zoals het Brusselse frans. De zweedse minderheid heeft eigen televisieprogramma´s op de nationale televisie, een vastgelegde vertegenwoordiging in het parlement en de regering (defensie is traditioneel voor de ´zweden´) en zowat alles in het land is in twee talen vertaald. En maar goed ook, zo hoort het.

Dat de finnen naar Zweden emigreerden, had zoals altijd en overal in de wereld, te maken met schrijnende armoede. De laatse hongersnood hier vond plaats in de late negentiende eeuw en trof een vierde van de bevolking (dood).

Een half miljoen of zo finnen zijn in de loop van de eeuwen ook naar Amerika geëmigreerd. Ze settleden zich vooral rond de grote meren en in staten als Michigan en steden als Detroit. In sommige streken tref je heel wat finse namen aan en soms zijn er zelfs finse woorden terug te vinden in de lokale dialecten.

Trouwens de volgende keer dat je naar de film ´Fargo´ van de Coen Brothers kijkt, moet je eens letten op het taaltje dat daarin wordt gebezigd door de locals. De "joo" in plaats van de gangbare "yes" of "yeah" komt hoogstwaarschijnlijk rechtstreeks van het finse ´joo´ ( dat betekent ja ).

De Finnen waren verder ook grote importeus van het socialisme in de V.S. Bij de eerste grote stakingsgolven waren veel van de stakingsleiders finnen. En de in oktober 13, 2000 overleden Gus Hall - een verkorting van de uit finse emigrantenouders geboren Arvo Gustav Halberg - was tot zijn dood de nummer 1 van de Communist Party USA en de oprichter van United Steelworkers of America.

En last but not least spreken ook de Saami, beter bekend als de Lappen, een finoegrische taal. En die Saami leven in Lapland, dat zich uitstrekt van het Noorden van Noorwegen, Zweden en Finland tot het schiereiland Kola in Rusland.

Ooit heeft de grote Djenghis Kahn gezegd dat hij nooit nog zou proberen de saami te bevechten. Immers als de Saami oorlogszuchtig volk zien naderen, vluchten ze gewoonweg in de natuur en je vind ze niet terug. Djenghis werd er zot van.

Het hoeft dan ook geen verbazing te wekken dat de Saami oorspronkelijk geen eigen woord voor oorlog hadden.

Het enige finse woord dat doorgesijpeld is in de meeste talen over de wereld is ´sauna´. In het fins betekent sauna gewoonweg ´badkamer´.

En dan was er plots Nokia. En plots was Nokia overal. Vraag evenwel aan een toevallige voorbijganger wat het land van oorsprong is van de praatplaat en er is een grote kans dat hij of zijn het niet weet. Japan, ja daar heb je het weer, is een veel meer voor de hand liggend antwoord.

En als je in een gezelschap zou vragen "Waar ligt Nokia?", dan ga je heel wat mensen hebben die zeggen "op de tafel", of "in mijn handtas" of "waarom?"

Nokia is namelijk een dorp in Finland. En daar liggen de roots van het bedrijf ook. Eerst was Nokia een bedrijfje dat rubberen laarzen produceerde, botten zoals we in Vlaanderen zeggen. Ik herinner me nog dat papa er zo had. Dus toen al was Nokia internationaal georiënteerd. Een teken aan de wand. Al snel volgden televisies en ander elektronikamateriaal.

Nu is Nokia een van de mondiale marktleiders in de telecombusiness. Het bedrijf is goed voor een heel groot deel van het finse BNP. Ongezond groot. En de totale export van Finland is voor bijna 20 % op rekening van Nokia te schrijven.

De finse ´uitvinder´ van het product Nokia moet gedacht hebben: "Dat de mensheid geen fins spreekt, daar kan ik mee leven. Zolang ze maar spreken via een finse Nokia ben ik al lang blij"

En ondertussen heb ik zelf een Nokia, in bruikleen van Jaana. En ik spreek nu al fins op het niveau van een 6-jarige. Ik word stilletjesaan groot.

Vrienden - dat zijn wij

Ik mis jullie. Allemaal. Snik. Een telefoon kan de pijn niet verzachten. Toch niet hier, het is te ver weg van jullie. Als je niet kan zeggen "tot morgen" , "tot woensdag" of zelfs "tot over een week", dan biedt de telefoon weinig soelaas. Tenminste voor mij. Sowieso haat ik de telefoon. Schrijven is leuker. Daarom dit melige gedichtje, zo ver ben ik al...

3000 kilometer

Vrienden zijn ver weg of

dichtbij

Zij blijven hier of daar

altijd

En ze trekken

en duwen steeds weer

Aan mijn hart, mijn longen,

mijn gevoel

ze zingen en roepen

In mijn oren

In mijn hoofd:

hei, kusje, hoe ist?

Toch is er

die kloof (3000 Km)

waarin stilletjes

hun zwaartekracht uitdooft

Herinneringen worden

duurder met de minuut

En groetjes klinken op tekst

lang niet zo zoet

Karaoke

Ga eens op internet en bekijk enkele foto´s van Finse mensen. Kijk vooral naar die foto´s waarvan je vindt dat ze typische finnen voorstellen. Soms heb je daar van die types bij met Mongoolse trekken of anderszins Aziatische trekken. De finnen komen ook ongeveer uit die regio, van achter de Ural namelijk.

Mijn - totaal ongefundeerde (?) - theorie is dat finnen ergens een verwantschap hebben met Jappen namelijk. Of tenminste er zijn overeenkomsten. Ja, o.k., op fysieke kenmerken alleen kan je niet bouwen natuurlijk. De finse genetische stock is tegenwoordig voor 50% finnoegrisch en voor 50 % germaans, voor wat het waard is.

Maar bijvoorbeeld: Jappen drinken saké of andere sterke drank bij zowat elke gelegenheid, maar kunnen er eigenlijk niet goed tegen. Finnen hebben vodka en kunnen er evenmin mee om.

Jappen zijn gereserveerd tot gesloten naar de buitenwereld of vreemden toe. Finnen maken daar ook een sport van.

Jappen zijn goed in technologie. De finnen ook.

Jappen hebben stoombaden. De finnen de sauna.

Maar wat ze vooral gemeen hebben is: Karaoke. Ik denk dat elk zichzelf respecterend café hier minstens één karaoke-installatie heeft.En dan kan je in zo´n beduimeld boekje een nummertje kiezen en dat kan je dan gaan aanvragen aan de Karaoke-meister.

En bloedserieus, hé! Ze gaan er echt voor. Ze wórden echt die muziek. je kan hier stoere venten tot bijna huilens toe - geholpen door de melancholie opwekkende eigenschappen van grote hoeveelheden alcohol - een gevoelig nummer zien brengen. En niemand lacht. Niemand. Ik heb ergens sterk het gevoel dat dit een vorm van sublimatie is van nog altijd niet uit het collectief geheugen van de finnen gewiste heidense rituelen. Een vorm van ´in de huid van iets of iemand anders kruipen´, iets dat je in heel veel sjamanistische en niet-christelijke religies ziet.

De finnen zijn, na de esten, het laatste gekerstende volksdeel van Europa ( in de 14de eeuw kwam hier de eerste katholiek zijn gif spuien. Erik was dat, een zweed. Een of andere fin heeft hem uiteindelijk de kop ingeslagen omdat hij zijn rekeningen niet wilde betalen en omdat zijn gevolg plunderde, moordde en verkrachtte. Die fin is nu een soort van volksheld).

Ik persoonlijk zie karaoke meer als een vorm van jazz, waarbij je je eigen versie maakt van een bestaand nummer, zoals dikwijls in de jazz - en de reggae - gebeurt.

Maar ik denk dat dat soort ideeën hier als dikkenekkerij wordt beschouwd. Hier wordt niet gesold, laat staan gelachen met karaoke. Dat doe ik ook niet. Karaoke is bloedserieus.

België

11 juli en 21 zijn allebei aan mij voorbijgegaan, geen vendelgezwaai voor mij. Als een echte Belg natuurlijk.

Wat ik mis aan België zijn: dorpjes en steden, de steden vooral, mooie steden met een echt centrum waarin je veilig kan verdwalen en dwalen, maar waar je toch nooit helemaal verloren loopt, omdat er een tram is bijvoorbeeld.

Cafés waarin je je met vrienden of alleen kan verschuilen, des te meer op regenachtige zondagmorgens. Ik mis Brussel en Geel. Ik mis nederlands en frans. Ik mis vrije parkeerplaatsen en vuil op de straat. Ik mis de nabijheid van alles en het kraantjeswater. En natuurlijk chocola, fritten, goeie pitta en buitenlanders (geen toeristen).

Ik mis natuurlijk ook mijn familie en vrienden. En ik mis de politieke gebeurtenissen en vooral de krant op zaterdag, hoewel daar naar mijn gevoel minder en minder in staat dat de moeite waard is. Voor wanneer is de fascistische machtsovername trouwens?

Verder mis ik België niet zo. Ik weet het al bijna niet meer liggen.

Toeristen en Zwitsers

Pupi en ik wonen hier in een van de supercomfortabele toeristenhuisjes van haar ouders. Het is hier een klein toeristendorpje in het dorp. Het aantal inwoners van Vikajärvi is ongeveer 300. Als je daarmee het potentieel aantal bewoners van dit toeristendorpje - laten we zeggen 4 huisjes keer 4 inwoners per huisje, een modaal gezin - vergelijkt dan woont hier bij volledige bezetting ongeveer 4,7 % van het inwonertaantal van Vikajärvi.

En het is niet omdat het hier een dorpje in een dorp is, dat het hier niet kosmopolitisch kan zijn. Oh nee, vanalles hier: o.a. Fransen ( "Il y a des saunas partout ici - est-ce que vraiment (mais vraiment?!!!) tous les finlandais sont des pervertés???), Duitsers ( Wir entschuldigen uns!), Russen (altijd vodka bij om te verkopen), Polen ( met van die busjes, altijd van die busjes, net als in St-Gillis), Italianen (verontwaardigd wanneer de finse schonen niet direkt onder de indruk zijn van hun machismo), Hollanders (je spreekt hen aan in het nederlands en ze zijn niet in het minst verbaasd over dat feit; prachtige mentaliteit), en natuurlijk Scandinaven en Finnen.

Maar deze zomer waren de Zwitsers toch in de meerderheid. De eerste Zwitsers bleven zes dagen. een gezin met twee kinderen. Ze kwamen uit Bern. De vader heb ik op een dag met aandrang verzocht van het meer af te komen.

Ik had me net de pleuris geroeid om aan de oever te geraken, want een wel zeer onheilspellend en snel naderend onweer was nakende. Nu ja, misschien geloven ze in Zwitserland niet in onweer en bliksem. In ieder geval, de bliksemschichten bombardeerden al de kim, toen die kerel doodgemoedereerd, zoals dat zwitsers-duits accent van hem, het meer opgleed met een van de bootjes, samen met zijn kinderen ( Jááá´haá, das Unweiter komt sofóórt, aaber mô zueerst fluug hien uund zuuruuck, manche fischer fäängen, nááh?!). En die vishengel hoog opgericht in de lucht. Ik dacht "hij ziet er wel oud genoeg uit om een midlife-crisis door te maken, maar dat hij zijn twee bloedjes van kinderen dan toch niet met zich meesleurt in een gewisse dood!".

Soit.

Enkele dagen later arriveerden verse Zwitsers. Een jong koppel, twintigers. Die wilden wel een keertje ´s avonds gaan vissen met ons. En dat wilden wij ook wel. Pintjes mee aan boord, flesje wijn, dat zou zeker van pas komen. Wij rokers, zij rokers. Héhé, eindelijk een beetje jong volk om ons heen.

Het vissen wordt dan bijkomstig. Hoewel we wel enkele visjes vingen. Filip, de jongen, had in zijn jeugd nog geroeid in een roeiclub of zo, dus smeedde ik het ijzer toen het heet was: de visfuiken moesten immers gecontroleerd, maar die liggen wel een kilometer en een half van onze kant van het meer in het water.

Met de belofte van iets spannends - ik voelde me meer en meer groeien in mijn rol als ´reisanimator´ - begon Filip te roeien. En inderdaad, hij kon wel roeien die Filip.

De fuiken waren goed gevuld met vis. We haalden zeker 5 á 6 uit de kluiten gewassen snoeken (50 centimeter) en een stuk of tien baarzen boven. Opwinding!

Maar ja, hoe gaat dat dan, hé?! Helemaal in mijn rol als stoere toeristenanimator ging ik natuurlijk gezwind aan de slag met het abführen van die vissen naar de vissenhemel. En wel zo snel mogelijk. Zo min mogelijk lijden veroorzaken is de eerste regel.

Dus neem ik de soldaat gemaakte wijnfles en neem geroutineerd snoek 1 ter hand en met 3 droge meppen op de kop van het beest is de klus geklaard. Waarna Pupi met het villen begon.

Ineens was het heel stil. Pupi merkte dat ook. Met haar opgeruimde zin voor onderkoelde diplömatie stelde ze voor om terug aan land te gaan. Dus Filip roeien en roeien en roeien.

Aan land gekomen, zagen de Zwitsers eruit of het kotzen hen nabij stond. Een beetje verdwaasd en bedremmeld, hun blik afgewend van de dode buit, klommen ze uit de boot. Ze zeiden dat ze even naar hun huisje gingen en wij stelden geen verdere vragen. Maar voor ze gingen nodigden we hen uit in het vuurhuisje om een beetje te kletsen en wat vis te eten.

Toen Pupi en ik in onze keuken stonden om de vis in te zouten, konden we een lach toch niet onderdrukken hoor. We beseften allebei dat onze toeristen een beetje aangedaan waren - to say the least - van ons enthousiaste slachtwerk. Maar ja, dat hoort er nu eenmaal bij.

Nach die arbeit das fressen. In het vuurhuisje gezeten, vertelde het meisje, Lea, dat ze al sinds haar 4de vegetariër was - wat op mij raar overkwam. En dat ze allebei typische Zürichse stadsjongeren waren, hadden we ook al wel door. dat verklaarde hun shock grotendeels. we lachten allemaal een keer begrijpend naar elkaar en hebben daarna nog een hele fijne avond doorgebracht.

De vis was uitstekend, en dood.

Porot (rendieren)

Er is een film van David Lynch, ´The Straight Story´, waarin een dame bijna elke week minstens één rendier overhoop rijdt. Het mens werd er gek van.

Het kan erger. Vrienden van de ouders van Pupi zijn vorig jaar omgekomen bij een botsing met een rendier. Het was winter en een uitwijkmanoeuvre is dan heel riskant. Rendieren zijn de domste dieren zou je denken. Net zoals schapen zijn het kuddedieren, dat zegt al veel.

En er zijn zo heel veel van die kuddes hier. Reindeer husbandry heet dat. Elk rendier behoort toe aan één bepaalde eigenaar, een rendierboer meestal. Die reindeerhusbandry is iets eeuwenoud.

Al die rendieren worden dus gemerkt en in het voorjaar verzameld - hoe ze dat klaarspelen, ik zou het bij god niet weten. Dan worden er enkele geslacht en ook gecastreerd (met de tanden! vraag het maar na)

Daarna is het weer speeltijd voor de rendieren en dan rennen ze weer vrolijk rond door bos en weide en over heuvels en dalen - en onder auto´s.

Gewoonlijk heet een rendier Rudolf. Rudolf het rendier is een begrip in de hele wereld, het is de trouwe trekker van de slee van Santa Claus. Die Santa Claus - in het fins Joulupukki - woont zo´n 20 kilometer zuidwaarts van Vikajärvi, op de poolcirkel. Veel toeristen daar, oh my god! Zijne Xmas-meister woont daar al eeuwen en eeuwen en eeuwen lang. je kan hem ook schrijven en hij schrijft altijd terug. Zijn adres is:äSanta Claus' Main Post Office, Santa Village, FIN-96930 NAPAPIIRI.

Sommige rendieren heten ook wel eens Rudi of Ronni en een populaire naam voor wijfjes is Rudina, naar de eerste vrouw van de kerstman; zij was een albanese.

Zoals ik al schreef, lopen die rendieren dikwijls onder een auto of je rijdt er tegen aan. Je stapt hier dus niet zomaar in de auto. Ik vroeg me in het begin wel eens af waarom die finnen zich zo braafjes aan de snelheidsbeperkingen houden als je ziet hoe leeg hun hoofdwegen zijn. Ik dacht dat het misschien iets te maken had met dat typische noordse "de wet is de regel en de regel is de wet". Een belg zou hier minstens met 160 over de weg scheuren.

Nee, het heeft niets met burgerzin te maken, maar alles met welbegrepen eigenbelang. Na elke bocht of heuveltop of gewoon uit het niets kan er plots zo´n Rudolf op de weg staan te grazen. Wat je moet doen als je niet meer op tijd kan stoppen of uitwijken is het beest overhoop rijden.

Met een rendier gaat dat nog zonder al te veel risico´s, vooral in de zomer wanneer het niet te glad is op de weg. Maar het blijft gevaarlijk en een aanzienlijk risisco. Met een eland ben je er dan sowieso geweest (schofthoogte rond de 1 meter 70). Zo´n eland klapt in je voorruit en dan ben je dus dood.

Eerst reed ik een beetje op mijn hoede, op het paranoïde af. Drie keer al stond er een rendier op de weg. En denk maar niet dat zo´n beest ook maar één stap opzij zet hoor. Niks van. Soms staat er een hele kudde midden over de weg. Die dieren staan daar dan en ze lijken zich af te vragen waar nu al dat gras heen is.

Ergens geef ik ze gelijk. Zij waren hier eerst tenslotte. Tenminste, eerder dan de auto. Ik vraag me af: als je zo´n rendier zou aanrijden, welk geluid zou dat dan maken?

OFF!

Toen ik in St-Gillis aan het pakken was, weet ik nog dat ik twijfelde of ik nu mijn parfum zou meenemen of niet. Ik had namelijk al een hele selectie moeten doorvoeren: van 5 t-shirts naar 4, van 10 onderbroeken naar 3, van 7 boeken naar twee. Achteraf blijkt dat je zelfs aan 1 onderbroek en 1 t-shirt genoeg hebt, het is hier zo warm en een sauna spoelt alle smerigheid weg. De boeken, dat ligt iets moeilijker, maar daarover later meer. Oh ja, en we hebben een eigen wasmasjien in ons huisje.

De parfum heb ik dus niet meegenomen. Daar heb ik geen spijt van en geen nood, want hier in finland hebben ze een wel zeer speciale parfum: OFF! (met uitroepingsteken). In tegenstelling tot mijn parfum in België, die dient om andere vrouwen, euh mensen, aan te trekken, dient deze parfum om af te stoten.

Muggen namelijk. En die heb je hier massaal veel. OFF! is een muggenmelk. Ik vind de merknaam wel alles slaan. Des te grappiger als je bedenkt dat wij in het nederlands dikwijls "af!, af!" zeggen als een hond of je geliefde je lastigvalt.

OFF! is nodig. OFF! is hier levensnoodzakelijk. Rendieren en elanden en andere dieren, die geen geld hebben om OFF! te kopen, worden soms tot razernij gedreven door de alomtegenwoordige muggen hier. Er zijn zelfs gevallen bekend van rendieren die, moegetergd door deze bloedzuigers, zich in het water van een meer of rivier storten en zich moedwillig verzuipen, of die express onder een auto lopen (waarover straks meer). Enkel en alleen om af te zijn van die gekmakende muggen.

Muggen leven gemiddeld 1 dag, om precies te zijn: nadat ze hebben gedronken, sterven ze. Die beestjes leven dus om bloed te drinken. Huiver!

Ik probeer me soms voor te stellen wat het zou geven, moest je alle vol met bloed gezogen muggen in Finland samenbrengen op één grote hoop. Apocalyptisch!

Nu, Erik (dat is de kerel die op ons appartement in St-Gillis past en leeft), ondertussen hoop ik wel dat je van mijn parfum afblijft. Je zou wel eens de verkeerde personen kunnen aantrekken. Grapje!

Goudkoorts

In de zomer groeit er in Lapland een soort bes, zo oranje als een appelsien, die een beetje de vorm heeft van een braambes of framboos.

Het is een delicatesse en tegelijk een vitamine-C bom.

De naam van die bes is Hilla. En ze groeit vooral in de bossen rond de finse veengronden, bijna-moerassen. Hilla wordt ook wel Lapin Kulta oftewel Laps Goud genoemd. er is ook een bier met die merknaam. In ieder geval, die bes heeft een zelfde effect op de mensen hier als het goud destijds op goudzoekers had in heel Europa.

Je kan gerust spreken van een ware goudkoorts, men noemt het hier ook zo: hillakuume (hillakoorts). Je plukt de hilla niet alleen omdat ze zo lekker of gezond is, maar ook voor het geld. Een kilo hilla brengt naargelang het jaar en de plaats van verkoop 5 tot 6 euro per kilo op.

Het is de ultieme kapitalistische droom: een natuurlijke grondstof waarvan een schier onuitputtelijke voorraad zo voor het rapen ligt, gratis en voor niets en die je tegen een hoge prijs kan verkopen.

Je moet ze natuurlijk wel nog plukken. Dit jaar was dat echter een waar genoegen; nog nooit heb ik zoveel hilla gezien. Sommige plukplekken waren bedekt met een oranje gloed, zover het oog kon zien. In 2 uur tijd plukten we dikwijls een volle emmer (ongeveer 8 à 9 kilo).

De prijs per kilo dit jaar stond op 5 euro en Pupi en ik hebben de huur voor het huisje voor de duur van ons verblijf letterlijk bij elkaar geplukt. Van de opbrengst van onze plukarbeid hebben we voor de ouders van Pupi een nieuwe vaatwasmachine gekocht. Ruilhandel avant la lettre!

Het was de eerste keer dat ik werd aangestoken door de hillakoorts. Ik was al wel eens wat hilla gaan plukken, de vorige keren dat ik hier was, maar alleen maar een potje of twee. Genoeg voor onmiddelijke consumptie.

Jorma stond op een ochtend voor de deur van ons huisje. Pupi was gaan werken in de hesburger. Of ik niet mee wilde gaan plukken, hij kende een goeie plek. Na een rit van een twintigtal minuten over een met stenen en rotsen bezaaide bosweg waren we er.

En dan begin je te plukken. Eerst doet het een beetje pijn, heel de tijd gebukt staan kruipt niet in je koude kleren. Maar na een half uurtje ben je opgewarmd en dan kom je in een ritme. Neuriën helpt.

En overal om je heen die bessen. Soms volg je een tijdje de bessen zonder acht te slaan op waar je bent en als je dan op een gegeven moment opkijkt lijk je wel verdwaald te zijn, zo ver ben je afgedreven van de rest.

Er zijn wel enorm veel muggen op die moerassige weide, maar zelfs die merk je na een tijdje niet meer op.

Jorma vindt dit het einde. Hij lijdt aan een vergaande vorm van de koorts. Hij luistert op de radio naar de programma´s die - echt waar! - helemaal van begin tot einde aan de hilla-pluk zijn gewijd. En hij gaat dikwijls drie keer per dag, om 4 uur ´s morgens, om 12 uur ´s middags en dan nog een keer in de namiddag. Fanatiek is in het fins ´fanaattinen´.

Ik moet toegeven dat het financiële aspect voor mij een extra stimulans is om te plukken. En voor velen. Maar het is tegelijkertijd een vorm van sport. "Zie eens hoeveel vandaag".

Langs de hoofdweg van Vikajärvi naar Rovaniemi zie je dikwijls langs de kant geparkeerde auto´s. In 9 op de 10 gevallen kan je er prat op gaan dat daar mensen ergens verderop aan het plukken zijn.

En er zijn natuurlijk de echte kapitalisten, die het groot zien. Zij hebben mensen voor zich werken. Vanuit Thailand komen ze zelfs. En veel Russen - dikwijls ook voor eigen rekening. Maar dat soort industrie blijft wel een randfenomeen.

In augustus komen dan nog de mustikka en puolukka (bessen) en allerlei soorten champignons, waaronder cantherellen. Die worden ook geplukt. En die groeien ook en masse in de bossen. Er is zelfs een Italiaan die elk jaar vanuit Italië met een koelwagen naar hier afzakt om die wagen dan vol te stouwen met allerlei soorten paddestoelen. Winst verzekerd.

Ik heb een keer ´s nachts gedroomd van Hilla. En ik heb mezelf ook meermaals betrapt op het praten met de Hilla. Koorts gaat nu eenmaal dikwijls gepaard met ijlen.

Hoed

Op mijn hoofd staat tegenwoordig een hoed. Hij past al helemaal bij me. Misschien is het dat wel: haar af = hoed op. Of eerder: hoed op = haar af, want een hoed met lang haar is als tapis-plein in de badkamer, vind ik. Afschuwelijk!

Mijn hoed heeft hier tot nu toe al heel wat overleefd: achterlating door mezelf, in het water gevallen, besmeurd met roet en geweigerd. Ja, geweigerd. Ik verzeker je: vanaf het moment dat je je in je trots gekrenkt weet omdat je hoed ergens niet binnenmag samen met jou, dan ben je duidelijk één geworden met je hoed. De hoed en mezelf, één pot nat.

De hoed moest dus af in Pohjanhovi, een danstent in Rovaniemi. Eén van de zovele regeltjes die elke bar, club of lokale breivereniging hier zonder enige logica of systeem willekeurig kan opleggen aan potentiële klanten.

Om te beginnen mag je hier geen bar binnen onder de 18, dikwijls zelfs niet als mama en papa erbij zijn. Maar er zijn ook plaatsen waar je niet binnenmag onder de 25 en boven de 34. Ik zeg maar wat. Of waar je binnenmag als vrouw, maar niet als man, maar wel als man die een officieel document ter aanvraag van een sekseverandering kan voorleggen aan de buitenwipper.

Door mijn hoed achter te laten aan de vestiaire (1 euro, entrée was nog eens 7 euro!), voelde het alsof ik verraad had gepleegd aan mijn hoed en dus aan mezelf. Maar mijn hoed heeft het me vergeven. Ik heb hem ook eens lekker verwend met een cadeautje: een reinigingssponsje en een spray.

Thomas Bulthé heeft me trouwens van een gewisse dood gered. Hij wist me namelijk te vertellen dat je een hoed nooit op je bed mag leggen. Doe je dat wel dan ben je binnen het jaar dood. Dat is een wet uit de voodoo. Hoedoe Voedoe!

De hangouderen

In nederland heb je zogenaamde hangjongeren. En voor die hangjongeren worden dan hangplekken uitgevonden. Daar kunnen die jongeren dan gaan hangen.

Daar kan je natuurlijk alleen maar minachting voor hebben. Het echte hangen laat zich niet dwingen of toewijzen. De echte hanger hangt waar ie wil.

En meestal op openbare plaatsen, altijd enigszins in de marge, aan de rand, maar wel op openbare plekken.

In België hebben ze daar iets op gevonden. Goeie cafés. In Holland hebben ze geen goeie cafés en bovendien zijn de pintjes daar zo klein, daar kan je nooit van zijn leven aan gaan hangen.

In Finland heb je ze ook, de hangers. maar in tegenstelling tot Nederland, zou je hier kunnen spreken van hangouderen. In rovaniemi zijn ze een plaag.

Vooral in en rond het winkelcentrum , de Sampokeskus, een gebouw van drie verdiepingen hoog, volgestouwd met winkels en tearooms. Op de bankjes buiten voor het winkelcentrum, op de hoeken van de straten rondom het winkelcentrum, aan geldautomaten, rondhangend in winkels, hangend aan postbussen en zittend op de stoep voor de uitstalramen van winkels. Overal heb je ze.

Ik ben een keer gaan observeren in het winkelcentrum. Ik was rond 8 uur ´s morgens binnengegaan. En hoewel het shoppingcentrum net open was, bevond de eerste hangoudere zich al op post. Om zich heen kijkend, mij straal negerend - ik ben immers te jong.

"Jaja", zag je hem denken, "ik ben de eerste vandaag". Dit exemplaar was rond de 60 jaar oud. Niet veel later daagde de tweede oudere op. Die benaderde de eerste met een gespeelde nonchalance van heb je me daar. Als een straatket uit da ghetto, weetjewel. Ze wisselen enkele woorden uit en staren verder strak voor zich uit. Als ze iets tegen elkaar zeggen, kijken ze elkaar vooral niet aan. Tot de derde erbij komt, dan wordt de conversatie al iets levendiger.

En dan begint het commentaar geven op voorbijgangers. En het wijzen. En het staren. En af en toe gaat er dan een hangoudere naar een ander bankje of een andere concentratie van hangers, vermoedelijk om nieuws te rapen en de ontwikkelingen van zijn bank mee te delen.

Ik ben er zeker van dat ze hun plaats nog niet zouden afstaan als je zonet je arm verloren had. Het lijkt wel of ze aan territoriumexpansie doen en vooral aan teritoriumbehoud. Ik ben er van overtuigd dat ze ook een beurtrol hebben, zo van "Paavo gaat ´s morgens zorgen dat de bank voor de H&M verzekerd is en Tervo, jij lost hem af vanaf de middag".

Zielig hoor, ze verpesten de sfeer eigenlijk een beetje met hun kinderachtige gedrag. En wanneer gaan ze nu eindelijk eens hun plaats laten aan de jongere generatie? Sorry hoor, maar in onze westerse beschaving is het de gewoonte dat ouderen op een gegeven moment op café gaan hangen of voor de televisie kruipen of crèmekes gaan eten in de tavernes.Hoe kan je nu bovendien gezellig hangen zonder een pintje of ´ne koffie´erbij?

Maar zo denkt de fin niet. Nee, op café ga je om te zuipen en als je wil hangen dan ga je maar naar het winkelcentrum, lekker gratis bovendien. Een soort logica waar een belg niet bij kan.

Maar het is echt zo, zoals in die mop die finnen graag over zichzelf vertellen:

Jukka stelt aan pekka voor om een flesje vodka te kraken, na de sauna. Zo gezegd, zo gedaan en na de sauna opent Jukka een fles ´Kossu´ ( Koskenkorva, de common man´s vodka) en om de beurten nemen ze een teug - geen slokje, nee een teug.

Jukka: "En Pekka, alles goed met de vrouw?"

Pekka:"Hmmm, ja"

Een 10-tal minuten zeggen ze niets tegen elkaar. En dan Jukka weer:

Jukka:"En Pekka, nog nieuws van het werk?"

Pekka:"Neeje"

Weer een 10-tal minuten stilte. En dan weer Jukka:

Jukka:"En Pekka, wat doe je op zaterdag?"

Pekka (geïrriteerd):"Zeg, wat zal het zijn? waren we nu naar hier gekomen om te zuipen of om te praten?"

Zoals je ziet: alles heeft zijn plaats in dit land. Als het al niet hangt.

Haar af

Ik dacht, het motto van deze blog indachtig (het liefdes- en gevoelsleven van Rikku en Pupi), iets te schrijven over - tenminste - míjn gevoelsleven. Over dat van pupi kan ik kort zijn: zij voelt zich goed en houdt van mij.

Ik moet me hier altijd een beetje aanpassen aan het leven op het platteland. En boy, als ik zeg platteland, dan bedoel ik ook werkelijk platteland. Je kan je hier zo verloren voelen als een dode mug in het besef van de grootsheid van het heelal. En als wij slechts ´een kruimel op de rok van het heelal´ zijn, de grote schrijver en dichter Lucebert indachtig, wat moet een dode mug dan voorstellen?

Soms voel ik me ´s nachts, hoewel het licht is, bang in het donker. Bang om te praten tegen mezelf. Je weet maar nooit met al die bosgeesten. En met wie moet ik dan wel praten? Met Pupi natuurlijk, maar ja ... dat blijft ook niet altijd even spannend. Ja zeg, eerlijk is eerlijk, soms heb je gewoon behoefte aan vrienden en familie.

ik zal het maar schrijven: ik mis jullie allemaal en Pupi ook. Het voordeel van weg te zijn uit de stad is dat je niet al die drukte hebt en dat is tegelijk ook het nadeel. Het is hier soms zo stil dat je het bloed in je eigen kop hoort stuwen. Iets dat in Brussel alleen voorkomt als je een kater hebt. Maar het heeft ook zijn goede kanten. En ik klaag niet.

Nee, ik klaag niet, maar scheer mijn haar af. Helemaal kaal en glad. Als een soort ritueel, een soort aanpassingsritueel. Ik had evengoed een vinger kunnen afsnijden natuurlijk, maar dat doet zoveel pijn. In ieder geval, een kale kruin past wel bij mijn kluizenaarsbestaan. Lelijk, dat wel, zo´n kletskop. Toch bij mij. Maar het helpt. Iedereen zijn neurose.

Perhe (de familie)

De moeder - altijd eerst de moeder - van Pupi komt uit Turku. Rond haar 30ste verzeilde zij omwille van professionele redenen in Vikajärvi op de boerderij van toen nog de vader en moeder van jorma. Kyllikki is namelijk landbouwconsulente. Jorma en Kyllikki werden verliefd. En trouwden. Ze waren toen allebei rond de 33 jaar.

En dan bekwam Kyllikki Jaakko.

Jaakko is de oudste en de langste van allemaal. Een meter 90 of zo. Jaakko is van opleiding bosbeheerder, maar hij verkoopt huizen als zelfstandig makelaar voor een immobiliënbedrijf in lapland.

Jaakko is getrouwd met Ritva, een verpleegster. Ze is een beetje verlegen maar goedlachs. Hun 2 kinderen, Elina (8) en Emi (5) zijn schatten van kindjes. Emi is trouwens net verjaard. Elina heeft een beugel en let op mijn woorden: die wordt nog presidente van Finland. Emi maakt vast en zeker een carrière als toneelregisseuse.

En dan bekwam Kylliki Mikko.

Mikko is samen met zijn vrouw Taina (niet Tania) aan het studeren. Economie. Mikko heeft een bedrijfje voor de reparatie van landbouwmachines. Hij is de leukste thuis.

Taina is danslerares, van volksdans tot tango en terug. Ze is klein en tenger, maar volgens mij kan ze zelfs een beer leiden in de dans. Een ongelikte zoals mij bijvoorbeeld.

Mikko en Taina hebben 3 kinderen - Veikko (8), Eetu (5) en Jussi (2) - en er is er eentje op komst. Veikko wordt later uitvinder en Eetu James Bond. En Jussi wordt adviseur van de toekomstige presidente van finland.

En dan bekwam Kylliki Leila

Leila is ongeveer zo oud als mij. Ze is kinderjuf, ze heeft een tijd gewerkt met autistische kinderen. Ze is verder ook kunstenares, ziener en sjamaan.

Voor het moment woont ze grotendeels in Muurola. Ze wordt daar opgevangen voor haar geestestroebelen. Leila is gestopt met roken. Maar toen ze nog rookte, ... man! Ze kon een sigaret oproken in nog geen 10 seconden. Eén trek en die sigaret was voor een derde weggebrand. Respect!

En tenslotte bekwam Kylliki - pats! boem! - Matti en Pupi.

En wel in die volgorde, hetgeen betekent dat Pupi de oudste van de twee is. Hoewel je dat niet zou zeggen, afgaande op alle keren dat ze haar identiteitspapieren moet tonen aan de buitenwippers wanneer we uitgaan. Pupi zal altijd 16 blijven. Het heeft ook z´n voordelen.

Matti en Johanna zijn de kleinsten van allemaal, maar de dappersten. Matti is de boer en samen met Jaana. Ze hebben 1 kindje, Oona. Oona is mijn petekindje (bijna 2 jaar). Zij wordt later geheid boerin. Grapje! Jaana lacht veel en dat maakt Matti gelukkig. Ze werkt op de boerderij met Matti.

Pupi is op haar 18de vertrokken naar België. Ze heeft daar sociale wetenschappen gestudeerd en een blitzcarrière gemaakt in de vluchtelingen- en milieubeschermingssector.

Ze heeft ondertussen ook een impuls gegeven aan een diepgaande transformatie in de nederlandse taal, samen met haar albanese bondgenote Adia. Namelijk de afschaffing van het neutrale lidwoord ´het´.

In een straal van enkele kilometers rond kernen als Erps-Kwerps, Leuven, Brussel, St-Gillis en Geel stelt men tegenwoordig steeds vaker vast dat mensen in de omganstaal het gangbare ´het park´ vervangen door ´de park´. Ik geef maar een willekeurig voorbeeld. ´De boek´ voor het gebruikelijke ´het boek´ is zelfs al helemaal ingeburgerd.

Pupi is samen met Rikku. Hij is een obscure belg die eigenlijk een agent is van het nooit opgedoekte ´Leger van Lenin´, een internationale dadaïstische verzetsbeweging uit het interbellum, die Lenin als president van een wereldregering wil installeren, regerend vanuit zijn sarcofaag in het eeuwige poolijs rond de oerbossen ten noorden van Inari. Er zijn al verregaande contacten gelegd tussen de beweging en Tarja Halonen, de huidige presidente van finland.

Tenslotte heeft de famliegeschiedenis van de Pöykkö´s (de familienaam van Pupi) ook een minder welriekende kant. Ja, in Rovaniemi vind je een museum, Pöykkölä. het is eigenlijk een soort van Bokrijk. Het is een boerenerf, ergens gesticht in de 18de eeuw. Het was het bezit van een tak van de Pöykkö-familie. Nu, daar zaten heel wat beruchte criminelen tussen. Niet dat het in hun bloed zit hoor, daar geloof ik niet in, in zo´n onzin. Misschien wordt die criminele kant wel weer opgewekt door vermenging met buitenlands bloed. Ah ja, alle buitenlanders zijn toch dieven zeker! dat weet iedereen. Deze buitenlander is in ieder geval geen ordinaire dief, nee ik ben een hartendief.

Kala (vis)

Pupi en ik wonen aan een meer. En in dat meer zwemmen vissen. Allerlei soorten, maar vooral 2 heel interessante vissen: de snoek en de baars; die kan je allebei eten.

In finland is er zoiets als het allemansrecht. dat is een ongeschreven regel die zegt dat iedereen mag genieten van de beschikbare ruimte. Concreet betekent dat dat je overal bessen, champignons enzovoort mag plukken zolang die niet beschermd zijn. En dat je overal mag vissen en slapen.

De enige beperkende ´maar´ is dat je een cirkel van +/- 200 meter rond een erf niet betreedt, toch niet zonder vooraf toestemming te vragen van de eigenaar.

Nu ja, plaats genoeg hier. Een populatie van 5,5 miljoen mensen op een oppervlakte zo groot als frankrijk min limburg. Kèjje nagaan mån! En dan woont een groot deel (2 miljoen mensen) nog in de 5 grootste steden.

Ik heb een wirveli, een lancet of werpstok. En als aas gebruik ik zo´n namaakvisje dat onder water een visje nabootst. Aaaah, zalig zo alleen op de boot met de brandende zon in mijn nek en rond me heen een kilometer of wat water. En dan heb ik af en toe beet. Dat visje heeft meestal geen schijn van kans. Een jaap van mijn in de zon blikkerend mes en het bloed spat natuurlijk in het rond, het water rondom de boot kleurt rood en trekt piranha´s aan. Waarna ook de wespen en muggen zich in drommen richting mij begeven. Meestal ben ik dan gedwongen om 1 kilometer ver onder water verder te zwemmen, piranha´s afwerend met mijn mes en onderwijl de boot achter me aanzeulend, aan een koord tussen mijn tanden geklemd.

En dan spreek ik nog niet over ademhalen. Ja, het vissen is wel vermoeiend. Maar goed voor de conditie.

Nee, eigenlijk ben ik niet zo´n ervaren visser. Ik heb vroeger wel wat gevist, de eerste keren met mijn opa. Ik herinner me nog goed hoe we dan naar ´de put´ gingen. Ik ben vergeten waar die ligt. Dat heeft te maken met het feit dat die plek in mijn kinderlijke herinneringen een soort grot van ali baba was.

Ik weet nog wel dat opa ergens stopte. Dat had op zich al iets samenzweerderigs. Dan moest er een slagboom omhoog. En achter die slagboom volgde dan een weggetje dat zich onder een haag van bomen doorworstelde, waardoor het leek alsof we door een tunnel reden. Aan het einde van die tunnel was ´de put´.

Opa kende wel wat van vissen. Hij kwam dikwijls thuis met ´ne kérpel´, een karper.Een vis die ik op de een of andere manier zo ongeschikt vind voor consumptie. Het is in mijn ogen meer een siervis, zoals guppies en goudvissen. Alsof je een vis uit het aquarium zou eten, rauw krakend tussen je tanden. Huiveringwekkend.

Of misschien haalde opa die karper simpelweg bij de visboer? Dat lijkt me onwaarschijnlijk, want je vindt toch ook geen goudvis bij de visboer?!

Forel is een ander soort vis. Ook een zoetwatervis, maar die leeft vooral op rivieren. Forel was de eerste soort vis die ik en masse heb gevangen. Nu ja, en masse ... tenminste toch die keer dat we met een paar vriendjes en vriendinnetjes in de ardennen in de kweekput van de omliggende visvijvers gingen vissen. Die put was vrij bereikbaar, een put van 1 meter doorsnee en een 4-tal meter diep. Als je je hengel daarin neerliet, moest je gemiddeld zo´n 3 seconden wachten vooraleer je beet had. Sensatie!

Ik denk dat we samen die dag zo´n 25 vissen hebben gevangen op enkele minuten tijd. Als straf moesten we van onze ouders al die vissen dan kuisen, terwijl zij de gevangen vis betaalden aan de eigenaar van het domein (in Sankt-Vith in de duitstalige ardennen). Veel te goed, die ouders van ons!

Ik heb dus veel put-ervaring. Eerst ´de put´ met opa, dan het putje, het kweekputje. Tijd voor een echte put dus.

Jaakko nodigde me uit voor een avondje vissen op de rivier aan het meer. Die rivier is een traagstromend waterloopje (15 tot 30 meter breed) dat door het meer heen loopt.Een meer in Finland wordt eigenlijk pas een meer genoemd als er een rivier doorstroomt, anders spreken ze hier van een lampi, een vijver.

Het was de eerste keer dat ik hier ben gaan vissen deze zomer. We gingen met de motorboot. en ik had veel beginnersgeluk. Het was dan ook een goeie visavond. Let wel: avond maar wel licht (om 2 uur ´s nachts).

Ik vond dat het, als beginner met veel beginnersgeluk, nu wel tijd was om recht te gaan staan in de boot, wijdbeens en met mijn neusgaten wijd open. Het volgende moment lag ik in het water. Geen paniek, ik kan goed zwemmen, maar met zo´n visserspak aan - een soort van laarzen tot boven de middel - lijkt het wel alsof er twee olifanten aan je voeten hangen, aangezien dat pak meteen volstroomt met water.

Het was wel warm geweest die dag, maar ´s avonds koelt het hier wel af, licht of niet. Dus het water was warmer dan de lucht en ik kreeg het koud, oh, zo koud!!! Dus rillend van de kou terug het meer over en direkt de sauna in, die nog warm was van de laatste sauna die we genomen hadden.

De volgende dag hebben we de vissen dan gerookt bij de moeder van Pupi, Kylliki (spreek uit Kul-likkie).

Met Juhannus, het zonnewendefeest, een feest dat die heidenen hier nog elk jaar omstreeks de 20ste juni vieren, is het traditie om, na het eten en het dansen en het zuipen, met de boot het meer op te gaan om een beetje te vissen, maar vooral om nog meer te zuipen. En uiteindelijk zo zat als een schup te worden.

Elk jaar weer zijn er dan ook ongeveer 10 slachtoffers van verdrinking te betreuren: zo zat als een orgel gaat zo´n vent dan rechtsstaan in de boot, terwijl hij zijn rits halsstarrig open probeert te krijgen, want hij moet pissen. De rest kan je wel raden, het door de alcohol verstoorde evenwichtsgevoel doet immers gewoon zijn werk.

De verdrinkingsdood. 10 per jaar, elk jaar weer. het is de vloek van de vissen, zeker weten. Ik heb hier verhalen gehoord over enorme vissen die op de bodem van het meer leven, grote snoeken, die rond juhannus gewekt worden door het luidruchtige gedrag van de feestvierende mensen rond en op het meer. Na zo´n lange winterslaap hebben die beesten waarschijnlijk wel zin in een stevig ontbijt. En een in alcohol gemarineerd mensje, dat gaat er altijd wel in. Dus die 10 per jaar vallen niet zomaar in het water, nee ze worden in het water gesleurd door deze reuzen. De rest van de boot kan dan alleen nog maar toekijken. En als ze de ware toedracht al kennen, zwijgen ze erover en verzinnen een verhaal over een stom ongeluk en alcohol, te bang om er met anderen over te spreken, bang van de vloek.

"En ineens viel ie in het water en hij kwam gewoon niet meer boven". Jaja, vissen, ... het is geven en nemen.

Foto´s

Alle foto´s voor het moment dat ik op een bepaalde knop drukte zijn jammer genoeg gedeleted. Jammer. Maar leergeld betaal je nu eenmaal altijd.

Dat van op een bepaalde knop drukken is wel een vervelende karaktertrek van mij. Maar foto´s zijn maar foto´s. Die moet je zien. En wat er niet is kan je niet zien.Hoewel...mischien kan Adia daar zinniger dingen over vertellen in haar hoedanigheid van lic.fil.

In ieder geval. Kijk goed om je heen, misschien verschijnen er wel beelden! Gemanipuleerde beelden, fragmenten van beelden, totaalbeelden, voorbeelden, bijvoorbeeld. Beeld je in zeg! Beeldig toch?!

Sota (oorlog)

De eerste keer dat het me echt opviel stond ik aan de parking bij Citymarket ( de KKK-market). En toen schoot het me te binnen dat het niet de eerste keer was dat ik opmerkte dat veel mensen hier t-shirts dragen met een of andere verwijzing naar finland. Een fin met een t-shirt met daarop ´I love finland´ is geen uitzondering.

Het is een bijzonder weidverspreid fenomeen hier: een patriottsme dat vanzelf gaat. Iets waar je als belg niet echt bij kunt met je verstand.

Hoewel het voor de meeste finnen een onschuldige, bijna onbewuste vorm van vaderlandsliefde betreft, zijn er nogal wat die bewust en affirmatief hun nationalisme uitdragen.

Op t-shirts bijvoorbeeld. of op stickers. Werkelijk elke auto hier heeft een FI(N)-sticker op zijn auto. Zelfs de huurwagens waar toeristen mee rondrijden. Niemand blijft buiten schot.

Maar wat ik aan de KKK zag was een beetje vergaander.

Een man met een t-shirt met daarop geschreven: ´Kiitos -dank u in het fins- 1940-1945´. Verder was het t-shirt bedrukt met een afbeelding van een soldaat of twee in uniform en met een helm op het hoofd. Het had onvermijdelijk iets militaristisch.

Later zag ik nog enkele keren hetzelfde t-shirt. En toen viel me op dat er op de achterkant nog iets stond: ´the national finnish bikers association´.

60 jaar na de oorlog nog zo´n erkenning en dankbaarheid vanwege een of andere vereniging voor mensen die al lang dood zijn (zij die zijn gevallen voor het vaderland). Alsof the national finnish bikers association wil zeggen: zonder jullie konden wij nu niet biken, maar moesten wij biken op z´n russisch of zo.

De 2de wereldoorlog is hier heel sterk verweven met de idee van onafhankelijkheid. En terecht. In andere landen is dat natuurlijk ook zo, maar in die andere landen was de onafhankelijkheid een al lang verworven goed. In finland werd in WOII daarentegen een net verworven (sinds 1917) onafhankelijkheid verdedigd.

Had finland zich niet verweerd tegen de russische annexatieplannen, dan was finland vandaag een ex-sovjetrepubliek. Iets waar een deel van de bevolking ook effectief op aanstuurde (de Roden), hoewel zich zelfs in die kringen een nationaal bewustzijn had gevormd. Maar dat heeft eigenlijk te maken met nog een andere kwestie, namelijk die van de burgeroorlog tussen roden en witten (jaren dertig), iets waar tot op de dag van vandaag nog rancunes over bestaan. In ieder geval verenigde de oorlog tegen rusland de finnen over ideologische en klassegrenzen heen. Waarna, zoals in zovele naties na de oorlog vooral werd gezwegen.

Nog vandaag vind je overal in Finland roden en witten. De witten hebben dan wel gewonnen - het pleit en de oorlog - maar de roden zijn er nog en stemmen links, heel links. Zo is een tante van Pupi een communiste. Ze woont in een klein appartementje en spuugt hoogstwaarschijnlijk elke morgen bij haar ochtendwandeling naar haar witte buurman. Waarna ze de internationale neuriënd verderwandelt. De witten hebben dan ook gedaan wat alle elites ter wereld altijd hebben gedaan met hun klassevijanden: executeren, afmaken als honden.

In België zijn de witten goed en de zwarten fout. In finland zijn de witten de winnaars en de roden staan op de tweede plaats.

Se on viimeinen marssi... (het is de laatste mars, ... ), zo luidt de eerste regel van de internationale in het fins. Maar het is zeker niet het laatste dat erover gezegd is. Niet over de burgeroorlog en niet over WOII.

Bijvoorbeeld: waren de finnen nu fout of goed in de oorlog? After all hebben ze wel samengewerkt met de duitsers om de russen buiten te jassen. Om het woord collaboratie niet te gebruiken.

Maar aan de andere kant hebben de duitsers tijdens de vervolgoorlog - een oorlog die erop neerkwam dat finland de duitsers in het kader van het geallieerde vredesplan uit hun land moesten zetten - alles platgebrand bij hun terugtocht.

In Rovaniemi, een stad sinds 700 jaar, hebben de moffen alle houten huizen in de as gelegd, op 7 na. Na de oorlog heeft de wereldvermaarde architect en ontwerper Alvar Aalto de stad heropgebouwd uit het niets en het stadsplan herschapen volgens een ontwerp gebaseerd op de vorm van een rendiergewei.

Maar stel je er niet te veel van voor. Rovaniemi is een lelijke stad.

Dus hebben ze nu gewonnen of niet, waren ze fout of goed? Of, en dat is hier altijd de slogan: we konden niet anders, we streden onze eigen strijd tegen de russen en daarbij: niemand kwam ons ter hulp. En aan het fins-russische front vochten finse joden zij aan zij met duitsers tegen de russen. het ging om vaderlandsliefde, om niks anders.

De vader van pupi, Jorma, is tijdens de duitse furie naar zweden gevlucht en is daar een half jaar of langer gebleven.

Fout of goed, finland is in ieder geval het enige land dat al de opgelegde herstelbetalingen tot op de laatste cent heeft terugbetaald.

Ik denk dat sommige finnen nu zoiets hebben van: "En dan kunnen we nu dus lekker van die t-shirts dragen. Als dat de prijs is die moet worden betaald".

Kakje potten

De bedoeling was dat ik in finland in de Hesburger zou gaan werken, een lokaal hamburgerrestaurant. Dat doe ik ondertussen hoor, geen paniek.

Als je in finland in de horeca wil werken, dan moet je echter eerst een salmonella test laten afnemen. Daarvoor moet je dus een potje kakken. En dat hebben we meteen bij aankomst in Rovanemi geregeld.

Eén probleem was wel dat mijn stoelgang danig geblokkeerd was. Zal wel te maken hebben met de verschrikkelijke jetlag (1 uur tijdsverschil) en het enorme verschil in drank- en eetgewoonten. Maar waarschijnlijk vooral met het idee dat ik te kakken wordt gezet.

Pupi was wel zo vriendelijk om me aan te moedigen, hoewel haar pretoogjes meer uitstraalden dan alleen bijstand.

Na invulling van een formulier en de overhandiging van de faesces-capsule, begaf ik me met toegeknepen billen naar het kleinste kamertje.

De bedoeling was de productie van een minuscule hoeveelheid, had de kakmadam aan de balie van het medisch centrum me toevertrouwd. En vervolgens moest ik dan een klein schepje nemen met het bijgeleverde spateltje, en dat tenslotte in de testtube inbrengen. De tube sluiten en klaar is kees.

Eenmaal gezeten pepte ik mezelf op met de gedachte aan Wim Delvoye´s kakmasjien. "Belgen zijn groots in kak", spak ik mezelf moed in. En daar was ie dan. De keutel.

Trots overhandigde ik de kakvrouw aan de balie het testbuisje. Ergens daar binnenin dat buisje bevond zich mijn tot nader order potentiële salmonella-killer-kak.

KELA

De bedoeling was dat ik in finland zou gaan werken in de Hesburger. Om die reden moest ik in orde zijn met de sociale zekerheid alhier (de KELA) en dat maakte dat we eerst naar enkele overheidsbureaus moesten.

Dat was snel geregeld. Ik heb nu een KELA-numer, een numer dat uniek is voor iedereen. Het is je persoonlijke sociale blauwdruk.

Zoals in Amerika wordt je hier ook te pas en te onpas naar je KELA-nummer gevraagd.

Je naam is voor het bureaucratische apparaat, in welk land dan ook, meestal van generlei waarde. Nee, je naam wordt hier vervangen door je KELA-nummer. Ik ben dus nu : 764016865-A. Een mooie naam, toch?!

To phone or not to phone - rage against the machine

Eerst zou ik Leen en Korneel willen bedanken voor hun vrijgevigheid. Zij waren zo goed me te voorzien van een gsm. Het heeft niet mogen zijn.

In het kort komt het hierop neer.

Het duurde en duurde maar voor ik aangesloten was - het zou nochtans maar enkele dagen duren, daarna duurde het ineens anderhalve week.

Dan bleek dat buitenlanders niet te vertrouwen zijn, ze konden immers niet nagaan wat mijn betalingsverleden was in België. "Ja maar", dacht ik "dat gaat dan toch ook op voor Pupi"?!

Dus weer wachten. Uiteindelijk bleek het allemaal hopeloos, ze konden me geen abbonement geven, behalve als ik een voorschot van 300 euro zou betalen. Ja, dat zal wel, smerige inhalige kutkapitalisten.

Dus heeft Pupi een tweede abonnement op haar naam genomen voor mij en dat was dat. Een dag later kon ik bellen.

De avond dat mijn gsm eindelijk - na twee en een halve week - bruikbaar was, gingen we uit naar de jaarlijkse karaoke avond in het dorp. Dat was zo fijn, ik voelde me helemaal in mijn sas. Alles ging goed, iedereen was uitgelaten en goed teut. Ik heb een paar liedjes gezongen in het fins waaronder tango d´ámore.

Dat wilde ik dan wel even melden met die nieuwe gsm van mij. Dus ik neem het ding en probeer bij de adressen te raken; ik had net die dag nog al mijn telefoonnummers netjes ingevoerd. Maar dat ging niet! Ik kon dat ding niet meer binnengeraken. Op een of andere manier had deze idioot een pin code veranderd die hij natuurlijk glad vergeten was.

Dat was de druppel.

Wat volgde sloeg de aanwezige dorpsgemeenschap met verstomming. Ik ben er niet trots op, maar de gsm is niet meer, nadat ik hem vakkundig tegen de tafel had geramd en daarna op de kiezels verbrijzeld.

Sommige vrouwen kwamen bezorgd vragen aan Johanna of ik haar óók sloeg. Anderen waren er vast van overtuigd dat ik dat ook deed. Anderen zagen er misschien een verregaande vorm van zinsverbijstering in en dat was het ook.

Ik ben dan maar gaan slapen. Beschamend hoor. De volgende morgen vroeg opgestaan en naar de dorpswinkel gegaan om eens te polsen naar nieuwtjes. En daar zat Jorma, nog altijd wakker van de vorige avond en bezopen als een otter, samen met zijn achterneef. Er zijn verschillende manieren natuurlijk om jezelf te schande te maken in het dorp. Grapje.

De VR

Een van mijn lievelingsstaatsinstellingen hier is de VR (de spoorwegen). Van helsinki naar Rovaniemi met de nachttrein is altijd een van de hoogtepunten van mijn trips in finland.

De reis duurt ongeveer 12 uur en je betaalt plus minus 100 euro voor een heen-en-weertje. Maar als je geen fins spreekt, kan je de reis ook gratis maken. Dat zit zo: Peter en ik waren 4 jaar geleden een keer samen in finland voor de productie van de cultfilm ´lake Mistake´. In Helsinki wilden we een ticket kopen, maar de loketten waren al gesloten. We besloten om dan maar zonder ticket op de trein te stappen.

De conducteur vroeg blijkbaar naar onze ticketten. Dat konden we toch opmaken uit het feit dat, nu ja...dat is nu eenmaal wat conducteurs doen. Dus antwoordden wij beleefd in het Engels dat het in helsinki al gesloten was enzovoort. Er sloop een zekere vertwijfeldheid en angst in de blik van de brave man, hij aarzelde nog even, draaide zich om en liet ons met rust. Pupi vertelde me later dat de conducteur waarschijnlijk geen engels sprak en spreken is voor finnen sowieso al iets aartsmoeilijk, toch zeker met onbekenden. Verdomde autisten bij god! maar ja, wel in ons voordeel.

En dan zit je op die trein en naarmate je verder noordwaarts glijdt wordt het lichter en blijft het licht, althans in de zomer. dat is de fameuze middernachtszon, die maakt dat het hier boven de poolgrens en een stuk daaronder 24 op 24 uur licht is. Dat heeft soms een rare uitwerking op mensen, lees het stuk ´To phone or not to phone - rage against the machine´ er eens op na zou ik zeggen.

In de treinen van de VR zijn er slaapwagons. Pupi had er eentje voor ons gereserveerd. Ik voelde me als een soldaat op weg naar huis na de oorlog.

Ook de broer van Pupi, Mikko, zat op onze trein.Mikko was naar een of andere reünie in helsinki geweest en had een katerkop.

We spraken af in de barwagon om een pintje te pakken. De barwagon is een uitvinding die het mogelijk maakt legaal te drinken en te rijden. Gelukkig hebben we niet teveel gedronken, we waren nog te moe van helsinki.

In een slaaptrein tel je geen schaapjes, maar wel de maten van de muziek die treinwielen op sporen is.

Katjan Luon ( bij Katja)

Katja houdt van  zonnebloemen. Haar hele kamer is er vol van. Keramieken zonnebloemen, schilderijtjes, posters, zonnebloemoorbellen, zonnebloemparfum enzovoort. Ze heeft ooit zelfs een bod gedaan op het beroemde schilderij van Van Gogh ´de zonnebloemen´. Dat viel een beetje duur uit. Sindsdien is Katja een workaholic. Ze werkt minstens 100 uur per week om toch maar dat schilderij te kunnen bekostigen. Een gepassioneerde vrouw, die Katja.

Katja ontmoette me hartelijk. Ik had haar niet thuis verwacht, maar door haar brievenbus aan haar deur zag ik dat ze thuis was.

We zijn ´s avonds een paar pintjes gaan drinken in een supergezellige baari (bar).

Een bar met allerlei belgische bieren op de koop toe, dus trakteerde ik haar op een Duvel.

Ik heb niet uitgewijd over de vraag of Duvel nu fascistisch is of niet (!), want daarover doen geruchten de ronde, maar in het licht van de toenadering tussen de naties - of personen - gaat men nogal licht over dat soort dingen heen.

En de volgende dag was ze daar dan. Ik ben haar gaan opwachten aan de ijzerenweg ( Rautatieasema - ´rauta´ is ijzer, ´tie´ is weg en ´aseman´ is station) van Helsinki. Ik wilde net een sigaret opsteken om het wachten een betekenis te geven (?), toen ik dacht ´nee, ik wil dat ze alleen het echte sap van mijn mond proeft, zonder al die teersmaak en zo`. En het was de moeite waard. Ze is zo mooi, er is geen vrouw waar ik op wil wachten die meer de moeite van het wachten waard is dan zij. Niet dat ze het verschil zou geproefd hebben, zo is ze ook wel...die Pupi

Katja was die dag naar Tallinn, de hoofdstad van estland, waar finnen vroeger heen gingen om goedkope alcohol te kopen, maar waar ze tegenwoordig ook wel heen gaan om goed zat te worden, maar dan in een mooie omgeving, zeg maar een art-nouveau omgeving.`Ook wel heen gaan zeg ik` want tegenwoordig zijn de prijzen van alcoholische dranken in finland normaal ( naar belgische normen). En in Estland spreken ze Limburgs, het is te zeggen, de mensen spreken daar een taal die heel dicht aanleunt bij het Fins.

Dus we hebben geprofiteerd van de afwezigheid van Katja. We waren alleen op haar appartement. En tsjonge tsjonge, kejje wel nagåån, na zoveel dagen zonder elkaar. We hebben echt keihard naar het strand gegaan.

Ja. Naar het strand. Naar Suomenlinna. Daar hebben we de hele dag in de zon gelegen. Alsof het niet heet kan zijn in Finland. Direkt verbrand. Caroteen verbrand.

Katja is een workaholic-ergotherapeute die ongeveer 100 uur per week werkt. Ze werkt in een centrum voor mensen die een zwaar fysiek trauma hebben opgelopen. Sommige van haar patienten zijn vrienden geworden en die vrienden heb ik dus omtmoet. daar was ze namelijk me naar Tallina geweest en diezelfde vrienden - in rolstoel en al - wilden met Pupi en mij en Katja uitgaan.

Zat geworden. Naar de Hesburger gaan eten. gaan slapen. over de hesburger later meer. Het was nog altijd licht rond 03,00 ´snachts. Dat kan ik jullie nog meegeven.

Katja zal ik later nog weerzien.

In Helsinki

Aangekomen in Heslinki vind ik natuurlijk mijn bagage niet, dat is zo´n nadeel van het volunteer zijn. Maar ja, de man aan de balie stelt me gerust. Die bagage wordt gewoon aan het adres geleverd dat ik opgeef. Ik geef dus eerst, in een reflex het adres van de ouders van Pupi op in Vikajärvi, Suomi. Dan blijkt die baliebediende dat dorp te kennen.

´Ahaaa, you are going to Lake Mistake!´, zegt de baliebediende. Inderdaad, Lake Mistake, het is niet de eerste keer dat iemand me dat zegt. Ik was ooit in een cafe met Peter Zaenen in Rovaniemi en toen we zegden dat we verbleven in Vikajärvi, zei de man die ons had benaderd ´Ahaaa, you are coming from Lake Mistake!´. Volgens Pupi kan Vikajärvi inderdaad dat laatste betekenen, maar evenzeer ´het laatste meer´.

In ieder geval, mijn bagage werd geleverd bij Katja. En dat is de dame die ons altijd opvangt in Helsinki. Zij woont in Töölö (spreek uit als Teu~leu~w~)

´+0987654321§ QWERTYUIOPÅ

¨

Het vertrek. Was zoals gewoonlijk. Niet veel volk, alleen ik vertrek. Om een beetje de sfeer samen te vatten die er op zo´n luchthaven heerst. Ik eerst, dat is het zo´n beetje. Niet dat ik daaraan meedoe. Oh nee, ik ben altijd heel beleefd en kalm. Dat is trouwens de enige manier om aan gunsten te raken. Heb ik zelf ondervonden.

Ik was een keer in Amsterdam ...

Ik was daar gestrand laten we zeggen. De vlucht van Brussel naar Helsinki zou over Amsterdam gaan*. maar eens in amsterdam altijd in amsterdam. Nee, eens in amsterdam, was er storm, veel storm, zoveel storm dat we niet door konden vliegen want storm buiten de gouw, nee dat konden die piloten niet aan. Dan werd er omgeroepen van ´begeef u naar de dichtsbijzijnde infobalie voor meer informatie´. Ja, dat is duidelijk, aan de infobalie ga ik geen ijslolly vragen.

Aan de infobalie stond er natuurlijk al een rij. Ik voegde me in en concentreerde me op niks.

Amerikanen die waren natuurlijk van de partij. En die reageerden zoals altijd. Maar met dit verschil dat hun hoop op royale schadevergoedingen in Europa ijdel was. En hun totale verbijstering wanneer intimidatie niets uithaalde. Ik overwoog even de mogelijkheid om hen uit te vragen over het soort fascisme dat er tegenwoordig heerst in hun land, maar ik had mijn krant nog niet gelezen die dag. Misschien was alles al wel veranderd sinds gisteren.

En dan was ik natuurlijk aan de beurt. Mijn totale onthechting moet de infobaliebedienden ontzag hebben ingeboezemd. Ik zag vanuit mijn ooghoek hoe de baliedame achter zich greep naar een soort folder, naar ik dacht. Maar nee! Het was een voucher! Een voucher zeg ik je. Dat woord-voucher-betekent in het spaans hetzelfde als in het nederlands! En het komt nochtans via het Frans van het Engels. Nu, met die voucher heb ik een gratis overnachting kunnen nemen in een hotel in Schiphol. Plus gratis buffet en zo en een bad en een bar en een busje terug.

In ieder geval, dat heb ik nu altijd, zo van die dingen, op de luchthaven tenminste.

Ik sjek in. De bagage gaat zo op de band en ik ben opgelucht. Maar dan zucht de insjekbediende. Of ik geen volunteer wil zijn. natuurlijk wil ik dat. Altijd paraaat, bij de scouts geweest en zo. Dan zegt de mevrouw dat ik er zelfs geld voor krijg. Weer vouchers natuurlijk. Wel 75 euro. Natuurlijk, dat doe ik wel. Het gaat hierom: als ik met een volgende vlucht wil vertrekken, omdat de huidige een beetje overboekt is (waarom en hoe dat mag joost weten), dan krijg ik vouchers.

Dat doe ik dus. Ik ben zelfs sneller in Helsinki dan verwacht als ik dit aanbod aanvaard. Ik geraak over de grens en stap op het vliegtuig. Enkele uren later ben ik in Helsinki. Maar daar mogen jullie in Belgie een uur afdoen want het is hier een uurtje vroeger zonsopgang. Hier in Helsinki. tervetuloa (welkom) Suomeen (in - ´naar´ letterlijk vertaald - finland).

*Vanaf nu geb123+654

'äölkjhgfdsa QWERTYUIOPÅ

¨uik ik geen interpunctie meer.Behalve wanneer ik dat wil. qwerty is niet mijn ding

,0 zxcvbnm,.-
789+-*/endantoch...

Dit is mijn naam: Rikku. Dat is hier mijn nieuwe naam, mij geschonken door Jorma, de vader van Pupi, die jullie ongetwijfeld allemaal kennen. Een nieuwe naam en een nieuwe dag. Een nieuwe dag, ja . Sinds 1 juli immers ben ik vertrokken en aangekomen in het land Suomi. Pupi was al hier. Oh, ik heb zoveel te vertellen. Maar niet alles door elkaar...nee, nee, nee, dag per dag en maand per maand. En zo gaan wij naar boooohooooveuheeen!!! Ow nee, dat was Ome Willem.
Ik ben dus Rikku en mijn vrouwtje heet Pupi. Welkom!